Stel je voor, je eerste date met een vent, je komt bij hem thuis, je oog valt meteen op de stoelen, want die dragen stoelrokken... Nog een grotere afknapper dan de witte sokken in sandalen, maar die combinatie heeft ie dan tenminste nog zelf uitgezocht. De stoelrok daarentegen kan alleen door zijn ex, dan wel moeder, zijn aangeschaft. In beide gevallen geen sexy gedachte.
Wat wel een kinky touch heeft, is de elastische stoelrok, ook wel “stoolrock” genaamd. Hieronder de meest basic variant. Maar je kunt ze je voorstellen met spikes, kettingen of gespen. De stoolrock kan, door zijn elasticiteit, ook gebruikt worden om je tuinbank, fiets of hortensiastruik mee aan te kleden.
Als je dan toch een voordeel van de stoel- of tafelrok (die zie je ook steeds vaker, vooral om statafels) moet noemen, is dat je ze kunt wassen. Op bruiloften en recepties wordt nogal eens door het beschonken publiek gemorst. Maar dat is geen probleem.
Er bestaat ook een variant stoel, die al de vorm heeft van de stoelrok, maar niet uitwasbaar is. Alleen maar lelijkheid dus. Niet elk nadeel heeft een voordeel..
De stoelen en tafels worden meestal gehuld in rokken die passen bij het feestvarken, in veel gevallen de bruid. De stoelen dragen witte jurken met strikjes op de rug. Ook kan het katheder of de schouw aangekleed worden in dezelfde stijl. Buiten onze behoefte aan symmetrie, hebben we blijkbaar ook een behoefte aan uniformiteit. Wat is er toch mis met variatie? Of gaat deze hang naar gelijkheid samen met een maatschappelijke trend? Angst voor het afwijkende.... Is het daarom dat je de stoel/-tafelrok voornamelijk bij de rechts geörienteerde medeburgerlijke feestjes aantreft? Of is het een goedkope manier om chique te doen, voor een dubbeltje op de eeste rang? Past ook wel in het plaatje. Of in tijden van crisis, verbloemen wat niet zo goed is?
 |
| Before |
 |
| After: "Oh dear, much better!" |
Wij zijn dan toch meer voor het idee: What you see, is what you get. Doe maar gewoon een gezellig allegaartje van stoelen en ook mensen.
